---

Κυθηρίων Πολιτεία Η ζωή είναι ωραία, ή έτσι τουλάχιστον μας λένε…

---

kythira

A+ R A-


ΕΝΑ ΛΕΥΚΩΜΑ ΤΟΥ 1927
Προ ημερών έπεσε στα χέρια μου ένα λεύκωμα μιας μαθήτριας του Γυμνασίου Κυθήρων του 1927. Είναι ένα πολύ όμορφο χειροποίητο τετράδιο με πολλά φύλλα συρραμμένα με σπάγκο και το σκληρό εξώφυλλο είναι χοντρό χαρτόνι με βελούδινη επένδυση. Πάνω στο βελούδο η κοπέλα κέντησε με ριζοβελονιά. Τα φύλλα του λευκώματος είναι στολισμένα με ζωγραφιές, ή με εκείνα τα αξέχαστα καντράκια των παιδικών μας χρόνων, που παρίσταναν παιδάκια σε ονειρικά τοπία, λουλούδια, ερωτιδείς, καρδιές, πουλάκια κ.α. Αυτά τα λευκώματα τα είχαν σε μεγάλη υπόληψη την εποχή εκείνη και περνούσαν από χέρι σε χέρι μεταξύ των φίλων και συμμαθητών για να γράψουν στίχους, στους οποίους τονίζουν την αξία του λευκώματος, που κάποτε θα γίνει πηγή ωραίων αναμνήσεων. Τονίζουν επίσης τη μεγάλη αξία της ζωής, που λέγεται φιλία και ενώνει τους νέους με δεσμούς άρρηκτους εκείνη την εποχή. «Εις τους ανθώνας φθείρονται τα άνθη και τα ία, εν μόνον μένει αιώνια, η αληθής φιλία» Κάποτε οι στίχοι θυμίζουν τις μελαγχολικές σκέψεις που έκαναν οι αντιγραφείς χειρογράφων το μεσαίωνα «Η μεν χειρ η γράψασα σήπεται τάφω» «Η χειρ η ταύτα γράφουσα θα βυθιστεί στο χώμα, τα δε αυτής γραφούμενα θα μένουν στον αιώνα» Στο πρώτο φύλλο του λευκώματος η οικοδέσποινα «η κτήτωρ» κάνει προσκλητήριο στις φίλες να γράψουν. Οι φιλοξενούμενοι στο λεύκωμα γράφουν άφθονα παινέματα για τα σωματικά και ψυχικά χαρίσματα της κτήτορος και της ζητούν να μην τους λησμονήσει ποτέ, ενώ την διαβεβαιώνουν για την αγάπη που τρέφουν γι αυτήν. Πολλές φορές στο λεύκωμα απαντά το προσφιλέστατο στη λογοτεχνία από την αρχαία εποχή θέμα «του αδυνάτου» «Όταν θα παύσει η μυγδαλιά λευκό να κάνει άνθος και η αηδών στην ερημιά να κελαηδεί με πάθος, τέλος όταν το αίμα μου στις φλέβες σταματήσει, τότε και η καρδούλα μου θε να σε λησμονήσει» Τα μεγαλύτερα αδέλφια καμμιά φορά δίνουν συμβουλές «Φεύγε τους κολακεύοντας από κακοπραγίας, αγάπα δε τους λέγοντας ορθά ακολακεύτως. Κάλλιον να σ’ εντρέπονται παρά να σε φοβούνται, γεννά γαρ σέβας η ντροπή, ο φόβος έχει μίσος……»

Τελευταία τροποποίηση στις Τρίτη, 13 Νοέμβριος 2012 19:59

tsiliadoros21

kyth01

new-asma

ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΟΣ

"Στη φάτνη των ονείρων" - Διήγημα του Γιώργου Π. Δρυμωνιάτη

Δεν ήταν δα και τα πρώτα Χριστούγεννα που θα τα πέρναγε μόνος. Δεκάδες χρόνια τώρα τον συντρόφευε η μοναξιά, ιδίως τις γιορτινές για τον άλλο κόσμο μέρες. Σχεδόν μισούσε τις γιορτές των ανθρώπων. Γι’ αυτόν δεν ήταν γιορτές. Ήταν το αποκορύφωμα της συνεχούς λύπης, που έδερνε τη μοναχική ψυχή του. Δεν ήταν εντελώς επιλογή του η μοναξιά. Η μοίρα του είχε φροντίσει γι’ αυτήν πιο πολύ από αυτόν. Σε παιδική ακόμα ηλικία είχε χάσει και τους δύο γονείς του. Ένα μοναχοπαίδι χωρίς γονείς, στην πιο ευαίσθητη ηλικία, μοιάζει σαν καρυδότσουφλο στον ωκεανό , σαν τρίχα από...

Read more

Ζωδια / Προβλεψεις